با این ولخرجی‏ها، به طور متوسط هر مدال طلا از تدارك ورزشكاران تا اعزام و بازگشت تیم‏ها، برای مردم ایران چند صد میلیون تومان هزینه داشته است؟ اگر قرار باشد، هزینه های میلیاردی را در 20 مدال طلا و 49 مدال نقره و برنز تقسیم نماییم، چه رقمی به دست می‏ آید؟ هر مدال 100 میلیون تومان؟ 200 میلیون تومان؟ 300 میلیارد تومان؟ بیشتر؟!

كسری از كاروان ورزشی ایران در بازیهای آسیایی گوانگ ژو دوستانی بودند كه حضورشان در این رقابت‏ها آن قدر ها هم ضرورتی نداشت و یا برای حضورشان ضرورت تعریف شده بود(!) تا همه دور هم جمع باشند. اما این گروه كه برخی نامشان تاكنون اعلام نشده و دسته ای دیگر نیز از كنار نامشان عبور شده، چه كسانی هستند و آیا لازم بود این اشخاص راهی این رویداد شوند و آیا در درخشش ایران اثرگذار بوده اند؟ آیا هزینه حضور این اشخاص به اضافه هزینه های میلیاردی اعزام سایر دوستان و همچنین سایر بودجه های تداركاتی، بازخورد مناسبی داشته و با منطق "اصلاح الگوی مصرف" مقرون به صرفه بوده است؟

 كاروان ورزشی ایران در بازیهای آسیایی گوانگ ژو، كمتر از چهارصد ورزشكار به همراه داشت و چندده مربی، داور و سرپرست نیز این ورزشكاران را همراهی می‏كنند. اما نفرات اعزامی ایران حدود 500 نفر اعلام شدند تا این ابهام به وجود آید كه ده ها نفری كه نامشان اعلام نشده، چه كسانی هستند و چه ماموریتی در كاروان اعزامی داشته اند؟ برای پیگیری این مسئله تلاش‏های فراوانی صورت پذیرفت، اما با توجه به محذورات خبرنگاران اعزامی، امكان كسب جزئیات كامل این اتفاق حاصل نشد. با این حال هویت برخی از عزیزان كه با هزینه بیت المال و یا در پوشش نمایندگان ایران راهی این رویداد شده بودند، با همراهی برخی خبرنگاران متعهد مشخص شد. آینده مروری دارد بر برخی اشخاصی كه عدم حضورشان در بازیهای آسیایی، كاروان ایران را با مشكلی همراه نمی‏ساخت. اما این عده نیز اعزام شدند تا جمع حاضران، جمع باشد. 

 

آقا پولداره پشت سر مهندس و دكتر!
عمادالدین احمدیان، شخصی كه پشت مهندس علی آبادی و دكتر سعیدلو ایستاده را شاید نشناسید. او كه همچون دهقان قهقه كنان، شاهد موفقیتی است كه به مدد غیرت ورزشكاران ایرانی به دست آمده است، در برنامه 90 معرفی شد. احمدیان همان مشاور مشهور كمیته ملی المپیك در تیم فوتبال امید است كه پیش بینی كرد این تیم با پیروانی نتیجه نمی گیرد. او تخصص ورزشی ندارد و به قول خودش پولدار است و سابقه ورزشی اش خلاصه می‏شود در همراهی حسین رضازاده و سكه هایی كه بسته بسته به این قهرمان داده بود.

از این تیپ اشخاص كم اعزام نشدند، البته برخی از این تیپ برادران سرمایه دار در تصاویر ثبت نشدند و یا خبرنگاران نتوانستند آنان را شناسایی كنند. احمدیان هرچند سابقه ورزشی نداشت، اما پول كه داشت! مردی كه كت و شلوار 2 تا 6 میلیون تومانی و پیراهن 600 هزار تومانی می‏پوشد و لكسوس و بی ام دبلیو 740 زیرپایش است، چگونه می‏توان جلویش را گرفت كه راهی چین نشود و در VIP كه محل حضور مسئولان ارشد هر كشور است، ننشیند؟

 
نمایندگان مجلس مثل نمایندگان سازمان بازرسی حسابی نظارت كردند
در كنار احمدیان در تصویر فوق، علیرضا دهقانی نماینده ایذه و باغملك مشاهده می‏شود. اما از مجلس تنها دهقان راهی این بازیها نشد و همان گونه كه آینده پیش از آغاز بازیها خبر داده بود، حسن ملك محمدی نماینده مردم دامغان كه در تصویر ذیل كنار سعیدلو در حال بازدید از دهكده بازیهاست، نیز حضور داشت. البته همانگونه كه پیش بینی شده بود، همین دو نفر نیز از مجلس رضایت به این سفر ندادند و دوستان دیگری نیز به همراه دكتر راهی چین شدند.

اصغر یوسف نژاد نماینده ساری یكی از همین نمایندگان بود كه در كنار سعیدلو در VIP نشسته بود و بر این مسابقات نظارت می‏كرد. البته مشخص نیست این نمایندگان با حضور در این بازیها بر كدام بخش نظارت می‏كردند؟ آیا این عزیزان به جز دهقان كه سابقه مجری گری ورزش دارد، از جزئیات حوزه ورزش شناخت دارند و یا به این سفر دو هفته ای آمده بودند كه شناخت پیدا كنند؟! آیا در این ایام كه بحث بررسی برنامه پنجم توسعه كشور در مجلس مطرح است، حضور این عده كه تنها چهره برخی از ایشان صید دوربین‏ها شد، در مجلس كارآمدی بیشتری نداشت؟

البته علاوه بر ایشان، سازمان بازرسی نیز نمایندگانی فرستاد تا نظارت كامل شود و مشكلی بعد از این بازیها بابت نوع هزینه كرد و بودجه میلیاردی تیم اعزامی به این بازیها پیش نیاید . باقری كمار علیا مدیركل فرهنگی و فراهانی رییس كارگروه تربیت بدنی سازمان بازرسی كل كشور برای بررسی و نظارت بر عملكرد كاروان ایران در شانزدهمین دوره بازی های آسیایی به گوانگژو سفر كردند و انشاءالله شاهد گزارشها و پیگیریشان خواهیم بود.


از مشاوران تا محافظان مهندس علی آبادی و دكتر سعیدلو
شاید برخی‏ها اطرافیان تیم پینگ پنگ ایران را نشناسند اما برای اینكه مشخص شود، همراه هر كاروان چه اشخاص مهمی حضور داشتند، به حضور مرتضی حسین زاده ضرابی مدیر سابق روابط عمومی و بین الملل باشگاه پرسپولیس اشاره می‏شود كه مشخص نیست بعد از آن دقیقاً چه پستی داشته و آیا به جز مشاوره، امور دیگری را به رئیس كمیته ملی المپیك ارائه می‏دهد كه راهی این بازیها شده است؟

البته علاوه بر ضرابی، محمد هادی منصوری مشاور دیگر رئیس كمیته ملی المپیك كه سابقه ورزشی اش، روابط عمومی بازیهای برگزار نشده كشورهای اسلامی است نیز در جایگاه ویژه حضور داشت تا دست كم یك هدف اعزام این عزیزان و ماموریتشان در طول بازیهای آسیایی 2010 مشخص شود: تماشای مسابقات!

البته علاوه بر این مشاوران، با وجود آنكه چینی ها امكان قرار دادن محافظ در اختیار مقامات ایرانی را داشتند و سعیدلو نیز تعداد كثیری محافظ چینی داشت، هر دو محافظانی نیز از تهران با خود بردند تا احیاناً اگر كسی خواست سوءقصدی به جان ایشان بكند، نتواند. هرچند در تاریخ ورزش ایران سابقه ندارد كه كسی به رئیس سازمان تربیت بدنی چپ نگاه كند، چه رسد به سوء قصد. 

 
مدیركل حراست در صف نخست كاروان مردان ایران هنگام رژه!
اما از این جالب تر، حضور مدیركل حراست سازمان تربیت بدنی در اینجا، آنجا و تقریباً همه جا بود. علی تاجیك كه با علی سعیدلو به سازمان ورزش آمده بود، از احتزاز پرچم ایران كه تصویرش در زیر تقدیم می‏شود تا VIP مسابقات كه در تصویر وفق مشخص شده، حضور داشت و میدان را یك لحظه خالی نكرد ، هرچند در هنگام بازیها تمام كاروان ایران توسط چینی ها حفاظت می‏شدند، البته مدیركل حراست سعیدلو دو هفته در چین روی صندلی جایگاه ویژه مسابقات را هم تماشا كرد.

البته ای كاش وی تنها در همان جایگاه ویژه، كنار مشاوران علی آبادی می نشست و از صف نخست مردان ایران در زمان رژه كاروان كشورمان در افتتاحیه بازیها سر در نمی آورد! اما به هر حال چنین نشد و در اتفاقی نادر، مدیركل حراست سازمان ورزش در صف نخست رژه حضور یافت. در هر صورت، اگر مدیركل حراست در این چند مراسم نیز حضور نداشت، حق ماموریتی به او تعلق نمی‏گرفت. البته باید دید با این شرایط حق ماموریتی به وی و همكارانش در گوانگ ژو تعلق خواهد گرفت؟!

 

از رئیس دفتر سعیدلو تا مدیركل سابق و مدیرمسئول فعلی
چه كسی مهندس سراجی را نمی‏شناسد؟ به جز دوستانش، گروهی از اهالی كاراته و برخی از مدیران و مربیان ورزشی ، تقریباً كمتر كسی می‏شود كه وی را بشناسد. اما به هر حال او الان رئیس دفتر سعیدلو است و همین كافی است تا راهی گوانگ ژو شود. اگر امثال او در بازیهای آسیایی مدال طلای جاسم ویشگاهی را ندهند، كدام پیشكسوت چنین كاری را بكند؟! او چهره مهمی است و الا به همین سادگی نمی‏توانست مدالی را اهدا كند كه تنها مدیران ارشد ورزش ایران و برخی پیشكسوتان، اهداء كرده بودند. 

در انتخاب خبرنگاران اعزامی به بازیها نیز به دقت عمل شد و مثلاً در جمع خبرنگاران امثال برادر ارجمند محمد آخوندی مدیركل سابق روابط عمومی و امور بین الملل سازمان ورزش كه معروف حضور هستند، كم نبودند. محمد آخوندی به عنوان نماینده وطن امروز راهی این بازیها شده بود و در این رسانه مسئولیتش مدیرمسئول است. تصویر آخوندی را در كنار سراجی رئیس دفتر سعیدلو در مركز خبری بازیها مشاهده می‏كنید.


 

اگر قدمی نبود، چه كسی ارزشیابی می‏كرد؟!
در كنار تمامی این اشخاص، یك تیپ اشخاص دیگر نیز وجود داشتند كه عدم حضورشان، مشكلی به وجود نمی آورد و وظایفی كه برایشان تعریف شده بود را می‏شد به دیگران سپرد و با عدم اعزام ایشان، هزینه كمتری از بیت المال صرف كرد. مهدی قدمی نایب رئیس علی آبادی در كمیته ملی المپیك، یكی از همین اشخاص بود كه اگر در نشست هیات اجرایی OCA نیز حضور نمی یافت، اتفاق خاصی نمی افتاد.

ریاست كمیته نظارت و ارزشیابی كاروان اعزامی به بازی‏های آسیایی نیز پستی بود كه می‏شد به بهرام افشارزاده دبیركل كمیته ملی المپیك سپرد و تهیه این گزارش كار چندان دشواری نبود. اما به هر حال نمی‏شد جای مهدی قدمی را وقتی كه محافظ و مشاور نیز به چین رفته‏اند، در جایگاه ویژه بازیها خالی دید؛ مگر چند میلیون تومان میان هزینه چند ده میلیاردی تدارك و اعزام كاروان  ایران در این بازیها، چه كسری می‏شود كه حالا به خاطرش نایب رئیس كمیته را اعزام نكرد؟! البته شاید این دوستان با هزینه شخصی راهی این بازیها شده اند و دو هفته در چین مانده اند كه در این صورت منتظر ارسال اسنادشان برای انتشار و رفع ابهام هستیم!

خوشبختانه با تلاشهای مدیران و ورزشكاران و كسب حدود 60 مدال رنگارنگ كاروان ایران به رتبه چهارم بازیهای آسیایی دست یافت، اما باید پرسید با این ولخرجی‏ها، به طور متوسط هر مدال طلا از تدارك ورزشكاران تا اعزام و بازگشت تیم‏ها، برای مردم ایران چند صد میلیون تومان هزینه داشته است؟

اگر قرار باشد، هزینه های میلیاردی را در 20 مدال طلا و 49 مدال نقره و برنز تقسیم نماییم، چه رقمی به دست می‏ آید؟ هر مدال 100 میلیون تومان؟ 200 میلیون تومان؟ 300 میلیون تومان؟ بیشتر؟! آیا بهتر نیست مسئولان محترم كه این روزها بر روی موفقیت ها مانور می‏دهند، متذكر شوند، مدال های نقره و برنز تیراندازی پس از چند میلیارد تومان هزینه سخت افزاری و نرم افزاری به دست آمد؟ یا چرا پرسیده نمی‏شود یك نقره و برنز جودو  و یا ناكامی در رشته های تیمی برای كسب حتی یك قهرمانی تیمی چند صد میلیون تومان برای مردم ایران آب خورد؟ صورت حساب لطفاً!